"Słowa słowa... Czynów nam trzeba!"

Taki opis miał jakiś czas temu na gg mój kolega. Inny narzekał na fakt, iż na swoich studiach musi pisać o teoriach, w które sam nie wierzy. Obaj tym samym zahaczyli o jedną z największych polskich bolączek.

Polak generalnie ma tak: mówienie o czymś > realizowanie tego. Jesteśmy jako naród mocniejsi w gębie, niż w czynach. Już Mickiewicz malowniczo pisał o powstaniach, które potem z kretesem przegrywaliśmy (jednakowoż podjęcie działania chwali się bardziej, niż bierność, więc proszę potraktować tę uwagę z przymrużeniem oka;)).

Skąd się to bierze? Być może sedno problemu podjął kolega „numer 2”, który narzekał na teorię na kierunku architektonicznym. Od szkoły podstawowej, przez liceum, aż po studia są nam wpajane różne regułki. Praktyki właściwie zero. Dochodzi do takich paradoksów, że np. ludzie po dziennikarstwie nie nadają się często do pracy w redakcji. Ciężko żeby było inaczej, skoro wykłady dominują nad przedmiotami warsztatowymi. Pracodawcę jednak to mało obchodzi, on chce zatrudniać osoby gotowe do działania od zaraz. Tym samym koło się zamyka, bo przecież gdzieś kiedyś teorię trzeba nauczyć się zamieniać na praktykę, a jeśli nie w szkole, to gdzie?

Przed nami wielki egzamin z działania – musimy porządnie zorganizować Euro 2012 w Polsce. Ten ze słów zdaliśmy na 5+ w momencie, gdy przyznano naszemu krajowi przygotowanie mistrzostw. Gorzej, że jest on już dawno za nami, politycy i osoby odpowiedzialne za tę imprezę dalej popisują się krasomówstwem, a pierwszego stadionu ani widu, ani słychu...